Stroszek (1977)

Reżyseria: Werner Herzog

Alkoholik, Bruno Stroszek zostaje wypuszczony z więzienia w Berlinie i powiadamia znajomych, że przestaje pić. Zarabia na życie jako uliczny muzyk. Utrzymuje jedynie kontakt ze starym, zdziwaczałym sąsiadem Scheitzem oraz z zaprzyjaźnioną prostytutką Ewą. Kiedy alfonsi Ewy zaczynają ich terroryzować, postanawiają wspólnie, w trójkę, wyjechać do USA. Czy znajdą tam wymarzone szczęście?

Obsada:

Pełna obsada

Zwiastun:

Niektóre sceny z tego filmu pamiętam wciąż, po parunastu latach od seansu. Zrobił na mnie kolosalne wrażenie. Bardzo smutny, gorzki, mimo absurdalnych, zabawnych momentów. Teraz przeczytałam, że Herzog napisał scenariusz w cztery dni ! Chapeaux bas !

Pierwszy raz się chyba nie zgodzę z moremore. :) Lubię Herzoga, ale Stroszek najwyraźniej jest nie dla mnie. Gra aktorska straszna. Bruno S. wydawał mi się źle obsadzony i opóźniony, irytował mnie do granic możliwości. Sceny mi się dłużyły. Muzyki było za mało i nieadekwatna. Ratują film tylko zdjęcia (szczególnie w Stanach). Oto przykład, jak można skiepścić świetny scenariusz.

Jeden z najbardziej przygnębiających obrazów w historii kina. Dodatkowo owiany legendą filmu, który tuż przed popełnieniem samobójstwa oglądał Ian Curtis. Trudno mówić w tym filmie o aktorstwie, bo w dużej mierze opiera się na naturszczykach. Ale zakończenie filmu porażające.

Społeczeństwo i stworzona przez jego członków rzeczywistość jako najgorszy koszmar, który rządząc się nieludzkimi regułami, składnia do samounicestwienia. Nie ma tu zasad moralnych, ale są absurdy i kapitalistyczna chęć wyzysku. Na każdym kroku. Trzeba być szaleńcem, żeby chcieć żyć w takim świecie. Jeśli się nie jest - z takiego świata się dobrowolnie rezygnuje.

Myślę, że to film dziś piekielnie aktualny w Polsce. I pewnie nie tylko w Polsce. Film o terrorze w białych rekawiczkach.

To chyba jeden z filmów, które najmocniej mną w życiu wstrząsnęły. Gdy oglądałem drugi raz wiele lat później, trochę mi już przeszkadzało amatorskie aktorstwo i dlatego obniżyłem ocenę z wybitny na rewelacyjny.

Ta scena gdy Bruno porównuje tzw. liberalizm do hitleryzmu, to jest absolutnie szczere i autentyczne, że to jest subtelny terror, terror z uśmiechem na ustach, że ten system zbudowano na wyzysku takich ludzi jak Bruno.

NarisAtaris
Szklanka1979
AniaVerzhbytska
jakilcz
agryppa
dcd
dcd
kasia_b
bujka
kajettanus
Ambrotos