Tyranozaur (2011)
Tyrannosaur
Reżyseria:
Paddy Considine
Scenariusz:
Paddy Considine
Joseph jest zarażonym przemocą alkoholikiem i ma skłonności do autodestrukcji. Kiedy poznaje Hannah, pracownicę sklepu chrześcijańskiej organizacji charytatywnej, początkowo szydzi z jej wiary i rzekomo idyllicznej egzystencji. Mimo tego wciąż przychodzi do jej sklepu. W miarę jak znajomość się rozwija, zaczynają nawzajem pojmować głębokie cierpienie, jakiego doświadczają w życiu. Niekonwencjonalna historia miłosna w stylu najlepszej tradycji brytyjskiego "realizmu rodem ze zlewu kuchennego", w której niewiele miejsca zdaje się pozostawać na zbawienie. (WFF)
Obsada:
-
Peter Mullan Joseph
-
Olivia Colman Hannah
-
Eddie Marsan James
-
Paul Popplewell Bod
-
Ned Dennehy Tommy
-
Samuel Bottomley Samuel
-
Sally Carman Marie
-
Sian Breckin Kelly
-
Paul Conway Terry
-
Lee Rufford Lee
-
Robin Butler Jack
-
Archie Lal Post Office Cashier
-
Julia Mallam Dunk Girl
-
Fiona Carnegie Woman in Charity Shop
-
Piers Mettrick Man in Pub
-
Vicki Hackett Woman Viewing House
Historia jak historia, ale co za gra aktorska!! Do tego klimatyczne zdjęcia i kilka naprawdę świetnych ujęć. I trochę śmiechu, głównie przez łzy. Takie komedie romantyczne to ja rozumiem.
Mówienie, pokazywanie przemocy i cierpienia nie jest łatwe. Ten obraz robi to w sposób naturalny i realistyczny, bez górnolotnych ozdobników. Świetne odegrane role głównych bohaterów!
Nie lubię takich naturalistycznych filmów, ale ten jest jednak wyjątkowy. Trafił do mnie już na WFF-ie, kiedy go obejrzałem, a teraz przypomniała mi go telewizja. Tym razem mniej się zajmowałem ponurym światem przedstawionym w filmie, a podziwiałem dyskretną symetrię głównych postaci. To jest oczywiście w głównej warstwie klasyczny film o trudnej przemianie Josepha, ale pewne akcenty w życiu Hanny są nie tylko odbiciem sytuacji z jego małżeństwa, ale także przypominają jego samego - ot choćby scena z dotknięciem przy budzeniu Hanny przez Josepha, która odpowiada gwałtownemu wzdrygnięciu Josepha, gdy Hannah chciała dopasować mu krawat. Myślę, że to nie przypadek, ale świadoma konstrukcja - wydaje mi się, że ich bliskość rodzi się na poziomie rozpoznania własnych cech u pozornie kompletnie innej osoby. Doskonałe są zdjęcia, takie detaliczne, pozwalające na jakiś dystans do przytłaczającej filmowej rzeczywistości, oddech na zastanowienie. Role (Hannah, Joseph, James, Bod...) to klejnoty!